Arthur Miller w „Śmierci komiwojażera” pokazał jedną z najbardziej przejmujących scen o pieniądzach:

Willy Loman dochodzi do przekonania, że za życia nie przedstawia już dla swojej rodziny żadnej wartości. Paradoksalnie dopiero jego śmierć – dzięki polisie ubezpieczeniowej – miałaby zapewnić bliskim bezpieczeństwo finansowe.

Do grobu niczego nie zabierzesz. Ale czy śmierć rozwiązuje wszystkie problemy?

Wczoraj miałam przyjemność uczestniczyć w seminarium naukowym „Upadłość i restrukturyzacja a prawo spadkowe. Próba rozwiązania kolizji”, zorganizowanym w Krakowie przez IPUiR | Instytut Prawa Upadłościowego i Restrukturyzacyjnego Uczelnia Łazarskiego w Warszawie

To spotkanie pokazało, jak wiele praktycznych problemów pojawia się tam, gdzie spotykają się odrębne gałęzie prawa – prawo spadkowe oraz prawo upadłościowe i restrukturyzacyjne.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że śmierć kończy wszystko.

W praktyce często dopiero otwiera serię trudnych pytań.

Kto staje się uczestnikiem postępowania upadłościowego?

Czy upadły może odrzucić spadek?

Kto powinien złożyć oświadczenie przed notariuszem?

Czy do masy upadłości wchodzą wyłącznie aktywa, czy również długi spadkowe?

Co dzieje się z postępowaniem, gdy umiera dłużnik?

To nie są wyłącznie zagadnienia dogmatyczne.

To pytania, z którymi mierzą się sędziowie, syndycy, doradcy restrukturyzacyjni, notariusze i pełnomocnicy procesowi.

Im dłużej wykonuję zawód prawnika, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że najciekawsze problemy nie powstają w obrębie jednej ustawy. Powstają tam, gdzie różne gałęzie prawa zaczynają mówić różnymi językami.

Dlatego tak cenne są inicjatywy tworzące przestrzeń do dyskusji między nauką a praktyką. Serdeczne podziękowania dla prof. Anna Hrycaj za organizację seminarium na niezwykle wymagający temat oraz zaproszenie na tak przejmujący spektakl!

To było spotkanie, które pokazało, że w wielu przypadkach właśnie wtedy, kiedy umiera człowiek, pojawiają się najtrudniejsze pytania prawne.